ആൻഡി വോഹോൾ എന്ന വഴികാട്ടി – രാജൻ പി. തൊടിയൂർ

ക്യാമ്പസിൽ നിന്ന് ഒരു സിനിമ ചെയ്യണമെന്ന ആശയം വളരുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രചോദിപ്പിച്ച ചിന്തകളിലൊന്ന് ആൻഡി വോഹോലിൻറെ സിനിമയോടുള്ള സമീപനമായിരുന്നു.

സിനിമയ്ക്ക് ഒരേയൊരു നിർവചനമില്ല.

ഒരേ ഫോർമാറ്റിൽ മാത്രമേ സിനിമ ഉണ്ടാകാവൂ എന്നില്ല.

പുതിയ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കാം. വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ ചിത്രീകരിക്കാം. പതിവ് സിനിമാ വ്യാകരണങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാം. സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്നും കഥ കണ്ടെത്താം.

ഈ സ്വാതന്ത്ര്യബോധമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ഊർജം നൽകിയത്.

“സിനിമ ചെയ്യണമെങ്കിൽ ആദ്യം വലിയ സംവിധാനങ്ങളും വലിയ സ്റ്റുഡിയോകളും വലിയ ബജറ്റും വേണം” എന്ന ധാരണയെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഒരു ആശയവും അത് സിനിമയായി അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ധൈര്യവുമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു.

അത് ഞങ്ങൾക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സന്ദേശമായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു പരീക്ഷണ സിനിമ എന്ന ലേബലിൽ ഒതുക്കേണ്ടതില്ലെന്നും തോന്നി.

ക്യാമ്പസിലെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും യുവാക്കളുടെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും രൂപപ്പെടുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ സിനിമ തന്നെയാകണം അത്.

സിനിമയുടെ വലുപ്പം തീരുമാനിക്കുന്നത് അതിൻറെ ബജറ്റല്ല; അതിലെ ആശയത്തിൻറെ ശക്തിയാണ്.

ഈ ചിന്ത ഞങ്ങളുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർധിപ്പിച്ചു.

സിനിമാ വ്യവസായത്തിൻറെ പതിവ് വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം വഴിയിലൂടെ ഒരു സിനിമയിലേക്ക് നടക്കാമെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചു.

അന്ന് സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങൾ ഇന്നത്തേതുപോലെ അനന്തമായിരുന്നില്ല. ഡിജിറ്റൽ ക്യാമറകളില്ല. മൊബൈൽ ഫിലിം മേക്കിംഗ് എന്ന ആശയം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എഡിറ്റിംഗ് സൗകര്യങ്ങളും പരിമിതമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യത്തിന് സാങ്കേതികപരിധിയില്ലായിരുന്നു:

സങ്കൽപ്പശക്തിക്ക്.

ആൻഡി വോഹോലിൻറെ കലാസമീപനത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട പ്രധാന പാഠം അതായിരുന്നു—സൃഷ്ടിയുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നിടുക.

അങ്ങനെ, ഫാത്തിമ മാതാ നാഷണൽ കോളേജിൻറെ ക്യാമ്പസിൽ ഒരു സിനിമയുടെ സ്വപ്നം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.

അത് മറ്റാരെയും അനുകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നില്ല.

ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം സിനിമ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു.

ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നു—1976-ൽ ക്യാമ്പസ് സിനിമയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ നയിച്ചത് ഒരു ക്യാമറ മാത്രമല്ലായിരുന്നു.

ചിന്തിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകിയ ചില വാക്കുകളും, അതിലും പ്രധാനമായി, ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച് ആദ്യ ചുവടുവയ്ക്കാനുള്ള ധൈര്യവുമായിരുന്നു.

ആ ധൈര്യമാണ് പിന്നീട് എൻറെ മാധ്യമജീവിതത്തിലെ പല പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും അടിത്തറയായത്.

സുഹൃത്തുക്കൾ: സുബ്രഹ്മണ്യം , വേണു ബി. നായർ , സൂര്യകുമാർ കെ. ഷാ , ജോൺ പണിക്കർ, സാം, അപ്പുക്കുട്ടൻ , മോളി, ഓമനക്കുട്ടൻ , രവികുമാർ …. ഒരു സിനിമയുടെ ആദ്യ സംഘം…

ഒരു സിനിമ ഒരാൾക്ക് മാത്രം നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു ആശയം യാഥാർത്ഥ്യമാകണമെങ്കിൽ അതിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകൾ വേണം.

ക്യാമ്പസിലെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലർ ആശയത്തോട് ആവേശത്തോടെ ചേർന്നു. ഒരാൾക്ക് അഭിനയത്തിൽ താൽപര്യം. മറ്റൊരാൾക്ക് ക്യാമറയോട് കൗതുകം. മറ്റൊരാൾക്ക് സംഘാടനത്തിൽ കഴിവ്. മറ്റൊരാൾക്ക് എഴുത്തിലും സംവിധാനത്തിലും താൽപര്യം.

അങ്ങനെ ഒരു ക്യാമ്പസ് സംഘം രൂപപ്പെട്ടു.

ഇന്ന് ഒരു സിനിമാ സെറ്റിൽ കാണുന്ന പ്രൊഫഷണൽ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ അറിവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ പഠിക്കാനുള്ള ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു.

അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ മൂലധനം.

(തുടരും)

കോളേജ് ഫിലിം ക്ലബ്: സിനിമാ പഠനത്തിൻറെ സർവകലാശാല

rajan@careermagazine.in